Miminy Stryszek

WESOŁYCH ŚWIĄT

2011-12-24T00:40:00.004+01:00

Kochani Zaglądacze!
Z tego miejsca i tej chwili, chcę Wam wszystkim złożyć najserdeczniejsze życzenia.

Żeby w Waszych domach zapanowała ciepła, świąteczna atmosfera, pachnąca piernikami, mandarynkami, cynamonem i choinką. Żeby na świątecznym stole nie zabrakło przysmaków, a przy nim - nie zabrakło wszystkich których kochacie. Żeby uśmiech nie znikał z Waszych twarzy i żebyście umieli mieć gdzieś rzeczy, które należy mieć gdzieś. Bądźcie spokojni, szczęśliwi i bezpieczni. Doceńcie, że Bóg po raz kolejny zstąpił wśród nas i dostrzeżcie go w drugim człowieku. Nie zapominajcie o braciach mniejszych - może coś powiedzą o północy. Wszystkiego najlepszego. I w górę serca.

A tu moje świąteczne kochania.

Kawałek czwarty - ostatni.

2011-12-22T09:49:00.000+01:00

Zastanawialiście się może kiedyś co wspólnego ze sobą mogą mieć:

a) wojownik - barbarzyńca

b) anioł

???

Otóż ja Wam powiem co - szablon wykrojny ;)

Na prośbę (błaganie, molestowanie, szantażowanie i wszelkie inne legalne i nielegalne formy nacisku) mojej najlepszej przyjaciółki - N, powstał Crux. Postać z "Siewcy Historii", którą N napisała niedawno. Z tego co wiem, podobał się, aczkolwiek zaskoczyło mnie jedno pytanie ze strony N: "A teraz powiedz mi JAK JA GO MAM PRZYCZEPIĆ DO KOMÓRKI???"

Cruxie wyszedł tak:

Natomiast anioł powędrował do WKKori w ramach wymianki świątecznej Koła Gospodyń Miejskich i Podmiejskich. Dzięki uprzejmości nowej właścicielki, mogę pokazać te cudne zdjęcia! Ptasior (z firmowym - autorskim zaszyciem w XXX które uwielbiam) był barwnym bonusem do anioła. Anioł miał mieć warstwy. Starałam się. Wyszedł tak.

Zadek: :D

To zarówno wojowniczy, jak i aniołowy debiut. Oba uważam za udane, chociaż muszę stanowczo popracować nad anielskimi skrzydłami. N już zamówiła kolejną postać z "Siewcy..."

Dobra, będzie tego. Jutro caaaaaały dzień w pracy (9 - 21) a pojutrze Wigilia, a ja wciąż nieogarnięta i nie mam części prezentów. Niech mnie ktoś przytuli...

Kawałek trzeci - Myszy.

2011-12-21T12:37:00.002+01:00

Tym razem bez komentarza. Myszy są komercyjne - obie. Moje pierwsze :D

Jakość zdjęć fatalna, jako że cykane są telefonem. Musicie wybaczyć ;)
Jutro ostatni kawałek.

Kawałek drugi - Koniki

2011-12-20T16:37:00.007+01:00

A nie mówiłam, że na jednym się nie skończy? Konik, to - póki co - mój osobisty faworyt, i szycie sprawia mi autentyczną przyjemność.

Ten został popełniony na wymiankę sponsorowaną przez literkę N jak Niebieski, w Kole Gospodyń miejskich. Trafił (o ile dobrze pamiętam - poprawcie mnie jeżeli się mylę) do Kasi Stonogi.

Ten z kolei powstał dla Mamy mojej Nam jako prezent: Uwielbiam go.

Ta grzywa *__*

Jutro kolejny kawałek :) Buziole :*

Po kawałku

2011-12-19T18:02:00.008+01:00

Właściwie powinnam zacząć tego posta tak samo, jak przedostatniego. Z tymi wszystkimi NIE, wypunktowanymi po kolei. Tym razem mogłabym dodać, że:

- NIE wzięłam udziału w katastrofie kolejowej,

- NIE utknęłam w zaspie śnieżnej,

- NIE zabłądziłam do Pernambuko z powodu gęstej mgły.

A także:

- NIE poleciałam kolonizować Marsa (choć bym chciała)

- NIE zostałam okadzaną i wielbioną Pytią (choć bym mogła).

Zaczęłam pracę i wlazłam w kierat, powoli dopiero próbuję się ogarniać z osobliwym dla mnie rozkładem zajęć i walczyć z przyrodzonym brakiem systematyczności. Robię (żeby nie było, że nie robię) ale pozasieciowo i teraz po kawałku pokażę co uliniłam, kiedy mnie nie było.

Na pierwszy ogień: wymianka w kratkę u malutkiej. Na tę okoliczność powstała kraciasta mysz:

Kraciasty pies:

Tu razem:

A tu moje peryskopy obserwacyjne. Cztery oczy i każde w innym odcieniu XD

Rozwinięcie zajawki

2011-10-11T16:55:00.003+02:00

Czytający mnie wiedzą, że maszyny moje - wszystkie dwie - mają tendencje do psucia.

Singerek malutki (ten, który widnieje po prawo w liście „spełnione marzenia”) okazał się powracającym koszmarem, gdyż nie udało mi się na nim uszyć zupełnie nic. I obie z Madre moją (od której ją dostałam :***) jesteśmy zniesmaczone, że poważna firma zdecydowała się udzielić marki takiemu szajsowi. Wszystkie części są plastikowe . WSZYSTKIE. A igielnica chodzi jak chce, wskutek czego górna nitka z dolną nie mają okazji się poznać ze sobą. Mimo ogromnej radości, jaką mi sprawiło otrzymanie tej maszynki z całą pewnością odradzam zakup tego czegoś. Lepiej dołożyć parę złotych i kupić sprawdzoną używkę.

Ze starą rosyjską Tuła natomiast sprawa ma się inaczej. Tu dla odmiany WSZYSTKIE części są metalowe, wskutek czego maszyna waży jak średnio wypasiony słoń. Jest głośna, wielka i ciężka. I – jak wszystko co rosyjskie – gnioca-nie-łamioca (jakkolwiek to się pisze/wymawia). Tu pojawia się inny problem. Jedyną osobą, potrafiącą ją porządnie wyregulować był mój Dziadek-nieboszczyk. My z Madre dajemy ją do punktu, gdyż pałamy przeciwbieżnym talentem – potrafimy ją idealnie rozregulować tak, by przestała szyć całkowicie. Pan w punkcie fachurą od regulacji jest średnim. Dlatego Tuła pierdzi nam (za przeproszeniem) rąbie, zipie i staje co czas jakiś. Staramy się nie zrażać kolejnymi zasupłanymi nićmi, połamanymi igłami i odgłosami, jakich nie powstydziłby się zdychający mamut. I to taki zdychający w męczarniach. Szyjemy Tułą. Czyli tułamy się.

Ostatnio powstało kilka rzeczy. Z ostatniego posta znajome nogi należą do:

- Króliczycy, która powędrowała do mojej Bratówki, z dawna obiecana

- Myszy, która poszła na wymiankę poświęconą literce „M” w KGMiP

- Konika, który stał się prezentem imieninowym dla Niewiadomoco.

Konika i mysz wymyśliłam sama, opierając się na Tildowym szablonie króliczym. W koniku się zakochałam i na pewno nie będzie to ostatni w mojej stajni :D

Tu całe Trio w komplecie.

I tu też.

Potem, na 50-lecie urodzin, pani Halinki powstała mysz-bliźniaczka.

A na koniec ratlerkowe breloczki.

Mówiłam, że ruszyłam w tydzień to, co pół roku leżało odłogiem.

Aha. Niektórym obiecałam migawki z nad morza. Byliśmy z Prawie Mężem w sumie dwa razy. Raz z przyjaciółmi, raz z Niewiadomoco właśnie. Za pierwszym razem pogoda była plażowa i zalegaliśmy na kocyku, za drugim spacerowa i nieco pozwiedzaliśmy. Na zdjęciu niezbyt udany zlepek wspomnień. Latarnia Stilo, plaża, wieża widokowa na poligonie, morze itd.

Osobno chatka do góry nogami.

Słuchajcie, kochani, re-we-la-cja. Znajduje się ona w Łebie, można sobie wyguglać i obejrzeć. Jest maleńka, ale naprawdę warto wydać 9zł by ją zwiedzić. Ja, oczywiście, niepomna ostrzeżenia, iż osoby z uszkodzonym błędnikiem wchodzić tam nie powinny wlazłam. Uczucie nie do opisania, grawitacja szaleje i ciągnie człowieka na różne, nieautoryzowane strony. To trzeba przeżyć. Jestem zachwycona, chociaż Prawie Mąż wyrzucił mnie z niej, gdy ponoć całkowicie pozieleniałam na twarzy. Wychodziłam prawie po czterech. Zieloności całe szczęście nikt nie udokumentował.

A tu jeszcze, również dla proszących, zdjęcie z jednej z ostatnich strzelanek.

Wybaczcie, że tylko to jedno, ale nadal nie zapytałam o zgodę na zamieszczenie zdjęć innych osób, które na tychże zdjęciach się pojawiają. No. To by było na tyle tym razem. Do zobaczenia!!!

I już!

2011-10-10T23:41:00.004+02:00

Witajcie po długiej przerwie ;)

Wbrew pozorom:

- NIE utopiłam się w morzu
- NIE zaginęłam w drodze do domu
- NIE porwali mnie terroryści/amisze/cyganie/kosmici
- NIE uwiozła mnie w siną dal złowieszcza Czarna Wołga
- Nie zjedli mnie ludożerczy tubylcy ani tambylcy
- NIE zabiłam nikogo, czego skutkiem
- NIE poszłam siedzieć
- NIE zwariowałam (choć zdania są podzielone)
- NIE umarłam
- NIE wyprowadziłam się na pustynię Gobi, by wieść życie pustelnicze spokojem tchnące
- NIE wyrzekłam się komputera
- NIE odcięli mi Internetu (choć próbowali)

Zwyczajnie ugięłam się pod ciężarem okoliczności, ale już mi lepiej. Po pierwsze primo znalazłam pracę (!) Tak! Może i nie myślałam akurat o TAKIM zajęciu, ale - zważywszy na panującą rzeczywistość – jawi mi się ono niczym światełko w tunelu. Dziś zaczęłam szkolenie, jak dobrze pójdzie od Grudnia znów zacznę być wypłacalna. I ruszyło się wszystko razem z tą pracą. Znów mam tak zwanego pałera. Znów chce mi się wstawać z łóżka i spotykać z ludźmi (nie śmiać mi się tam), w tydzień pozałatwiałam to, co odłogiem leżało przez ostatnie pół roku. Z przyjemnością wdycham co rano jesień pachnącą mgłą, butwiejącymi liśćmi i palonymi chwastami. Znów solę nutellę, żeby wyraźniej czuć smak czekolady. Znów przynoszę do domu październik poupychany w kieszeniach – kasztany, żołędzie, orzechy i jarzębinę. Znów kocham się w Marcinkach. A w czubkach moich glanów idzie się przejrzeć.

Wróciłam ;)

I bujajcie się wszyscy, którzy mówiliście, że nie dam rady ha!

Dla Tych, którzy trzymali kciuki, wierzyli, pomagali, a nawet negocjowali z „Górą” mój sukces ogromny buziak. Dla Was moje ogrodowe piękności. I Bazylia, która fenomenalnym kotem jest (i nauczyła się spać na brzuchu mym tak, że obie mruczymy).

Dla wszystkich zaś zajawka moich kraftowych poczynań, o których więcej w kolejnym poście na dniach.

Do zobaczenia!

(Nie)ogarniam się!

2011-08-11T11:47:00.006+02:00

Nie, to nie tak. Ogarniać to się może i ogarniam, nie ogarniam zaś całego procesu ogarniania się :/ jakkolwiek zawile to nie brzmi. Miotam się od marazmu całkowitego, po wściekłość tyle dobijającą, co bezkonstruktywną. A Pratchett mówił, że „szczery gniew jest najpotężniejszą twórczą siłą wszechświata”... Serio - serio, mam ochotę wpaść do jakiejś dużej firmy z moją ukochaną gietką i celując w szefa zażądać: praca albo życie! Nic to, że owo „życie” to w zasadzie „życie z plastikową kuleczką zasadzoną w cztery litery”, a nie dobra sprawdzona śmierć… Geez bredzę.

Wpadłam, bo obiecałam, a u mnie słowo droższe pieniędzy (proszę nie śmiać się gromko!). Popełniam ostatnio rzeczy długodystansowe, więc w zasadzie z chwaleniem się trzeba poczekać na efekty, bo tak w rozsypce nie wypada, za to odkopałam dwie twórczości zaległe.

Po pierwsze: motylek na wyzwanie Michelle i grupy Craftypantki. Mój oczywiście nie-scrapkowy. Krzyżykowy. Część pozostałych można obejrzeć o TU.

Po drugie szafeczka. Szafeczka z Empiku ozdabiana ekspresowo, bo miała być prezentem dla Dondi i musiała być na teraz – zaraz - już! O tak sobie wyszła.

W zeszłym tygodniu odwiedziliśmy Borne Sulinowo, miejsce barwne i ciekawe. Ze względu na skład wycieczki niestety nie zwiedzaliśmy. Spożyliśmy tylko obowiązkowe pielmienie u Saszy.

I zalegliśmy nad zalewem Nadarzyckim.

To konkretnie miejsce jest dla mnie szczególne. Tam bowiem, stojąc po pas w wodzie, mój chłop zadeklarował chęć pojęcia mnie za żonę. Biedaczek przypuszczalnie nie wiedział na co się porywa i działał w pomroczności mrocznej, nie mniej jednak słowo się rzekło, kobyłka u płota, pierścionek na palcu i nie ma że boli ;)

A tak rekompensuję sobie brak porządnego wyjazdu.

Może to i nie morze, ale wypławić się można.

Z ostatniej chwili zaś wieść taka, że jutro jedziem nad morze prawdziwe. Oby pogoda przez te trzy dnie była łaskawa. Trzymajcie kciuki i do zobaczenia po powrocie!

Otrzymane dobra

2011-07-30T18:36:00.010+02:00

Hejeczka!

Pogoda nas nie rozpieszcza. Mój termometr za oknem - idiota - pokazał dziś rano 11 stopni. Myślałby kto, że mamy końcówkę lipca, psia jego mać!
Brakuje mi słońca. Brakuje mi endorfin! A jako, że ostatnio dyskryminuję czekoladę, a chłop znów w delegacji, nie mogę ich przyswoić w żaden sposób. Tak. Zgadliście. Pracy nadal brak! Nic tylko usiąść i płakać. Moja N twierdzi, że płakać też nie warto, bo makijaż się rozmazuje. Niby nie malowałam się już czas jakiś, ale wyobraźnie mam bujną i potrafiłabym wyobrazić sobie swoja twarz w takim spłyniętym mejkapie, co działa równie skutecznie jak jego posiadanie. Nie płaczę tak więc. Jestem dzielna.

A przyjemnostki zdarzają się. Tyle Wam powiem. Ot. Dzisiaj na ten przykład spotkałam się z Krysią z Wiecznego Planowania, na odbiór wygranych słodkości i interpersonalną, dwuosobową kocią wymiankę.
Krysia okazała się być przemiłą osobą i ubolewam, że widziałyśmy się tylko w przelocie, bo zdecydowanie lepsza byłaby kawunia i ploty (nie pijam kawuni poza plotami, hum, osobliwe).

Dostałam od niej takie cudowności:

Ola oddała się w moje ręce z wdziękiem i gracją.

Jest przecudna. Adoruję kapciuszki!

A to już zamówiony poduszkowiec. Kot w tonacji Emo, na którym nie miało być (i nie ma, ha!) ani grama koloru różowego. No sami powiedzcie, czyż nie piękny?

I dżemik, którego nie sfotografowałam, ale naczęłam :) Pyszny.

Ja dla Krysi przygotowałam natomiast filcowego kota:

Wiem, nieco mało koci jest, bo uszy za okrągłe, ale doszłam do tego dopiero oglądając zdjęcia, jak już kot był wydany, brak słów.

Haftowaną krzyżykami zakładkę w zleconych kolorach.

Oraz zestaw biżuteryjny złożony z kolczyków i bransoletki, w barwach jak wyżej.

Całość prezentowała się tak.

Bardzo się cieszę, bo i zyskałam cudne rzeczy i kolejną przesympatyczną osobę poznałam. Buziolki Krysiu :*

Za kilka dni nowy post, bo otrzymałam krytykę, że piszę za rzadko i za długo. A, że to konstruktywna krytyka, przychylę się.

Buziole. Do zobaczenia!

Pijackie trio i zakochanie

2011-07-18T23:43:00.008+02:00

Hejeczka!

Bardzo Wam dziękuję za ostatnie maile i komentarze wspierające, to przemiłe wiedzieć, że gdzieś tam w świecie Ktoś ciepło o mnie myśli i trzyma kciuki. Kochane jesteście ;)

Dzisiaj oszczędzę Wam wyliczanki, pokrótce tylko opowiem:

Lista wysłanych CVłek przekroczyła dziś 1200 szt. Byłam na jednej rozmowie kwalifikacyjnej, gdzie przy ogromnych wymaganiach (które – jak mi uświadomiono spełnia co drugi człowiek w wieku reprodukcyjnym) zaproponowano stawkę 6,80 brutto za godzinę i ¾ etatu. Odmówiłam. Szukam dalej.

Chłop wrócił z jednej delegacji i natychmiast pognał w następną.

Przyjaciółka obroniła magistra na 4,5 (jestem mega dumna Nam :*) i nie wyczilautowała się, bo nie ma w naturze. Nerwicuje się dalej. Moja NAP też na dyplomie ma 4,5 tak więc otaczam się ludźmi wysokich lotów :)

Zagęszczenie kotów na metr kwadratowy nie zmieniło się, natomiast ilość kotów GRZECZNYCH sięgnęła dna :)

Dzisiejszy (a właściwie wczorajszy, bo minęła północ) wieczór spędziłam pod hasłem „poczytaj mi, mamo” – ja działałam ręcznie, a moja Madre niezastąpiona czytała mi na głos ;) W tak pięknych okolicznościach przyrody … i niepowtarzalnej… poczyniłam owo Pijackie Trio. Pomysł ulągł się we mnie już dawno, czyhałam tylko na materiały oraz czas. Na czas, jak wiadomo, wpływu nie miałam – sam się objawił. Materiału natomiast dostarczył mi tak zwany „element”, który lubuje się popijaniem napojów wyskokowych po bramach i zaułkach i pozostawił flaszki (opróżnione) na skrzynce pocztowej w mojej bramie. Szpagat posiadałam własny, koronkę i guziczki takoż, plus materiał brązowy na denka i taśmę klejąca dwustronną gładką też. Z satysfakcją, po raz pierwszy, użyłam nabytej onegdaj w Lidlu glutownicy. Efekt, jak widać.

Praca dość żmudna, ale przyjemna. Butelki mogą służyć za wazoniki (nie wiem jak u Was, ale u mnie w domu zawsze brakowało takich na jednego kwiatka, zwłaszcza, jeżeli był to kwiatek krótki).

Co do zakochania zaś... jest takie jedno zwierzątko, które powszechnie uznawane jest za szkodnika i raczej się go nie lubi. Lwia część babskich hord boi się go, jak samej śmierci, panowie raczej się brzydzą. A wszystko przez ogon (on wcale nie jest łysy, przysięgam, pokrywa go miły w dotyku meszek!). Tak. Mówię o szczurach. Niektóre z Was wiedzą, że darzę je szczególną atencją. No, ale zobaczcie same, jak można nie kochać takich pyszczków!

Nie chodzi mi jednak o żywe szczury, w tych zakochiwać się nie muszę, bo uwielbiam je od małego. Byłam niedawno z Madre na kawce w pewnej niedawno otwartej kawiarence – Cafe Bebe, znajdującej się przy ulicy Strzeleckiej w Poznaniu. Wystrój bardzo przyjemny, bo poniekąd rękodzielniczy, kawka pyszna, jedzenie apetyczne. Kawiarnia ciekawa o tyle, że nastawiona jest na rodziny i przystosowana do przyjęcia dzieci – osobna sala dla maluchów (bawialnia), funkcjonalna łazienka (również z osprzętem dla dzieci), osłonięty intymny kącik dla mam karmiących. Świetny pomysł i zacne wykonanie. Zakochałam się jednakże nie w kawiarni jako takiej, a w zabawkach, które można tam kupić. Otóż nabyć w Kafe Bebe można przytulanki z serii Deglingos.
Ja wiem, że mega drogie. Ja wiem, że nie każdemu do gustu przypadną. Ja wiem, że to szczur… Ale zakochałam się. I choruję na chcenie tak, że aż boli. Jedyne 136zł. Deglingos Ratos. Cudowny.

Mam gwiazdki w oczach jak na niego patrzę. Będę musiała dodać do chcę-listy po prawej ;)

Dzięki za wytrwałość.
Do zobaczonka. I dobranoc :***

Lalkowo i w ogóle...

2011-06-27T19:04:00.013+02:00

Salve!

Czerwca końcówka ucieka, rok się przesilił i teraz już górki do świąt :P za oknem pogoda mieszana, długi weekend czerwcowy odfajkowany. Bilans podsumowujący końcówkę półrocza :

- zdobyta praca: 0
- wysłanych cv: 812 (stan na 25.06)
- odpowiedzi na wysłane cv: 3 (w tym negatywne: 3)
- działający komputer: 0
- nie działający/nie całkiem działający komputer: 2
- chłop w domu: 0
- chłop w delegacji: 1
- znerwicowana przyjaciółka przed obroną magistra: 1
- wychilloutowana przyjaciółka: 0
- sprawna kończyna górna: 1
- niesprawna kończyna górna: 1
- kotów w domu: 2
- szalejących kotów w domu: 2
- grzecznych kotów w domu: 0,5
- ogólny stosunek do świata i ludzi: ambiwalentny

Ale wciąż się trzymam. Z pozytywów: dzisiaj przyszła do mnie paczuszka z dalekiego kraju:

A w niej śliczna laleczka – fotografka od Kasi z bloga worqshop, wykonana na wymiankę ogłoszoną przez Anitę z bloga Anita się nudzi. W parze wylosowałam właśnie Kasię i od niej otrzymałam tę piękność.

Wykonana jest perfekcyjnie, nie mogę się na nią napatrzeć, co chwilę biorę ją do ręki, żeby pooglądać.

Ja natomiast wysłałam do Kasi taką oto lalę .

Jest to zmodyfikowany szablon tildowy i jestem z niej całkiem zadowolona.

W międzyczasie czynię kolejne chusteczniki. Ostatnio takie dwa.

Koty przyprawiają mnie o zawał. Ucieczkami na balkon, za okno i chowaniem się tak, że szuka się ich dwie godziny. A potem, kiedy człowiek dochodzi do wniosku, że juści musiały wyparować, bądź uciec przez dziurkę od klucza, kot objawia się z nikąd z miną „no przecież tu jestem”. Ostatnio się zmobilizowałam i zabrałam gady na ogródek. Pożądające wolności w domu, na łonie były raczej przestraszone i skonsternowane. Na marginesie: Kacperek niczym Houdini potrafi wyleźć z kocich szelek i przyprawić mnie o kolejny zawał…

A Bazylii robi się coraz więcej, co jest dziwne, bo je mniej więcej tyle samo ile Kacperek.

A na ogródku poziomki *__*

Buziole!!!

Pierwszy dzień lata, zapaść Zygmunta i ogóry!

2011-06-21T11:15:00.010+02:00

Witajcie!

No i mamy wreszcie lato! Zaprawdę pogoda za oknem letnia – słonko świeci, ptaszęta się ptaszą, rybki w jeziorach się rybią, nawet człowiekowi od czasu do czasu udaje się zczłowieczeć. Moja N malkontenci, że lato to głównie pocenie się i golenie nóg co dwa dni, ale ja twierdzę, że ma też uroki. Rabarbar, porzeczki i możliwość pławienia się w jeziorze aż do momentu wyhodowania sobie błon pławnych między palcami stóp – żadna inna pora roku tego nie daje.

Chwilowy zgon komputera (mój Zygmunt zestarzał się przez lata i ostatnio niedomaga, na co subtelny wpływ mają skoki napięcia w przestarzałej instalacji elektrycznej, nie do opanowania przez listwy bezpiecznikowe i UPSy) wymusił na mnie działalność twórczą. Powstał prezentowy wiosenno-letni królik:

Oraz kolejne chusteczniki.

Koty żyją ze sobą coraz lepiej, choć nadal głównie gonią się i kotłują, aż futro lata w powietrzu. Do tego, co było i tak mamy raj na ziemi. Chyba pomału zaczyna do nich docierać, że jednak trochę czasu spędzą razem.

Tą lalkę widoczną w tle, nabyłam w lumpeksie za złotych 7. Dacie wiarę? Jest w idealnym stanie, nawet białe płótno, z którego uszyto korpus jest czyściusieńkie. Musiałam tylko obciąć jej włosy (początkowo miała długie), bo chyba ktoś próbował poliester zakręcać lokówką. Przemilczę efekty. PrawieMąż śmieje się, że delikatnie stara jestem na zabawę lalkami, na co odpalam, że będzie dla córci. Mina mu rzednie. Ogranicza więc złośliwości, do nazywania jej „fantomem”, co ze stoickim spokojem ignoruję ;)

Sezon ogórkowy w pełni. Ignorując potencjalną zjadliwość ulubionego warzywa popełniłam pierwszy słój kiszenizny. Nie mogę się już doczekać, bo jednak własne to własne.

A na moich krzaczkach pomidorowych pojawiły się maleńkie owocki. Tak więc swoje pierwsze w życiu WŁASNE pomidory uważam za zinaugurowane ;)

BUZIOLE :**

Sobotnio

2011-06-13T09:54:00.010+02:00

Cześć, Kochani.

Wbrew pozorom żyję, funkcjonuję i jakoś się mam ;) serio serio. Może i nadal daleko mi do słodkości miodu i gładkości masła, ale powoli pełznę do przodu. Dziś kilka migawek z wycieczki do Częstochowy:

- obowiązkowo Jasna Góra:

Przyjemność zwiedzania psuły mi TABUNY ludzi, zachowujących się niekoniecznie adekwatnie do miejsca i wszędobylskie stragany z chińską i inną tandetą (portrety JPII w towarzystwie piesków z kiwającymi głowami, pęki różańców obok plastikowych pistoletów i mieczy, lepiej lub gorzej przedrukowany Cudowny Obraz na: długopisach, ramkach, breloczkach, kulach z wodą, koszulkach, wachlarzach, zegarkach, kubkach, torbach, przypinkach itd., góralskie oscypki, krakowskie obwarzanki, podlaskie sękacze, poznańskie rury, popcorn, amerykańska kukurydza z masłem. Masakra. Możliwe, że z powodu soboty, ale niesmak mam…)

- spacer deptakiem:

Piać ławeczkę z poetką, ważne, że kot był!

I kawa była.

I było nas trzech, w każdym z nas inna krew ;)

- wycieczka zabytkowym autobusem:

Przypadkowa, darmowa i ciekawa. Stare maszyny miały jednak duszę, nie to co teraz. Chociaż momentami staruszek jechał jakby miał „jajowate” koła (góra-dół-góra-dół-góra-dół, a droga prosta…) było bardzo przyjemnie ;)

Wygląda jakbym nic nie kraftowała ostatnio, co? A błąd, mam na warsztacie kilka projektów, których na razie nie mogę pokazać ;)

Z rzeczy czynionych w tak zwanym „międzyczasie” haftowany kacperkopodobny kot:

I popełniony niegdyś chustecznik według wzoru znalezionego w sieci. Było ich kilka. Poniżej mój własny, bo rezolutnie rozdałam resztę, nie fotografując.

Na zewnątrz łączka moja ulubiona.

Wewnątrz groszki.

Efekt.

Jestem całkiem zadowolona.

Na koniec zaś sezon oródkowy w pełni:

Początek.

Koniec.

Buziole!

Bazylka

2011-06-03T22:33:00.003+02:00

Żeby było coś ładnego
Piękność moja cudna ;)

Znów się dzieje

2011-05-26T17:52:00.023+02:00

Jestem jak agrest - kłująca, kwaśna i gruboskórna - biję się w piersi, że jestem.

Mam ostatnio tak zwane przejścia i wyrosły mi kolce, kwaszę się właściwie ciągle i coraz mi trudniej o uśmiech, zaś gruboskórnie mam (a przynajmniej staram się mieć) w "glębokim poważaniu" sprawy, które tam mieć należy. Co u mnie, zapytacie?

Otóż - już nie jestem pół świdniczanką, ponieważ z PrawieMężem wróciliśmy na stałe do Poznania. Wielki a spektakularny powrót (wierzcie mi, że było spektakularnie, bo jakże by inaczej mogło być, kiedy obrasta się w piórka szybciej niż ustawa przewiduje i nagle z jednej torby podróżnej, z którą się jechało TAM robią się dwa pełniusieńkie po dach samochody kombi, kiedy wraca się NAZAD).

Ehhh. Szukam pracy. Sama sobie tłumaczę, że może tak jest lepiej, że Poznań lepszy, że wszędzie blisko, że Rodzice, znajomi itd. Nie pomaga. Kwaszę się coraz bardziej.

Ale się staram no. Uczę się mieć w d***e to, co powinnam mieć w d***e, uczę się wykorzystywać czas na dbanie o siebie (co w praktyce oznacza generalnie latanie po lekarzach, na które nie miałam czasu mieszkając w Świdnicy), uczę się pokory, "życiowej mądrości" niestety personalnie na sobie...

Mam w domu dwa koty. DWA. A mówią, że tylko idioci biorą sobie na kark więcej niż jednego kota na raz. Bazylia kiepsko się aklimatyzuje. Nie może dogadać się z Kacperkiem, siedzi u mnie w pokoju i głównie śpi. Oczywiście nie przeszkadza jej to wyglądać bosko ;)

Przebywanie w Poznaniu skutkuje za to większym prawdopodobieństwem obecności na spotkaniach KGMiP-u.

Ostatnie, które odbyło się w Świecie Gitary na osiedlu Zwycięstwa, sponsorowane było przez literkę L. W moim wydaniu było to L jak Lalka, wyprodukowałam bowiem tildowego króliczka, który w drodze losowania trafił w zdolne rączki Gaji. Królas prezentuj się tak:

Szycie Tildziaków sprawia niesamowitą frajdę - już mam kolejnego na warsztacie ;)

Ja natomiast zagarnęłam "Letnie Lustro" - prześliczny obrazek autorstwa Bogusi z Boei. Jest absolutnie cudowny:

w każdym szczególe:

To już drugie cudeńko tej autorki, które udało mi się wylosować. Ostatnim przez nieuwagę się nie pochwaliłam - był to "Janioł" z wymianki sponsorowanej przez literkę J.

Oczywiście nie mogło zabraknąć tradycyjnych Cynkowych pudełeczek z przesłaniem - zagrabiłam też zaległe ;)

Wrrrr - blogger mnie złości, kiedy piszę "Ł" robi mi jakieś "blockquote" w ciapkach ehh, może czas gdzieś się przenieść?

No, i coś zeżarło kalinę... Swoją drogą, piękny ażurek...

Uciekam, mam nadzieję, że już się wezmę i będę regularnie...

P.S.

Jak się okazuje w sieci wolność słowa nie istnieje. Nie można bowiem na WŁASNYM blogu, do WŁASNYCH znajomych skierować SWOICH WŁASNYCH przemyśleń i WŁASNYCH odczuć, nie powodując tym lawiny ogólnego potępienia. Dlatego też PO RAZ KOLEJNY informuję, że treści tego bloga stanowią MOJE SUBIEKTYWNE OPINIE i jeżeli komuś one się nie podobają nikt nie zmusza do zaglądania akurat w TEN – spośród miliardów – adresów Internetowych.

Czas

2011-05-02T18:37:00.002+02:00

Nareszcie

2011-04-25T19:49:00.013+02:00

Mówcie sobie co chcecie, ale własny kawałek ziemi, to zawsze własny kawałek ziemi. Można na nim stanąć, rozejrzeć się i powiedzieć "to moje", ze wszystkim co poniżej i z całym niebem do góry. A ziemia troskliwie pielęgnowana odpłaca pięknem. Co prawda pielęgnują i kochają naszą działeczkę kochają głównie rodzice, ale czasem i ja z zapałem godnym lepszej sprawy lubię w ziemi pobuszować. A potem aparat i polowanie - tym razem rozgryzanie makra i supermakra (na około 200 zdjęć te EWENTUALNIE nadają się do pokazania). Sami powiedzcie, czy to nie prawdziwe cuda natury?

To nie jest nasze drzewko, ale warto pokazać:

A na to, to ja czekałam CAŁĄ DŁUGĄ ZIMĘ:

Wesoły nam dzień dziś nastał...

2011-04-24T01:21:00.010+02:00

Tego dnia Chrystus zmartwychwstał

Alleluja, alleluja!!!

Kochani, w te radosne, wiosenne Święta życzę Wam wszystkim: szczęścia, miłości, sił, wytrwałości i pasji.

Buziole!

Pełną gębą

2011-04-20T00:46:00.021+02:00

Pełną gębą wiosna jest. Co by nie mówić - szaleje, kotłuje się, buzuje, wyłazi i wygląda zewsząd, narzuca się wręcz swoją zielonością, świeżością i energią. Próbuję się nią zarazić ;)

Póki co kilka zdjęć:

-obiecana prezentowa giwera (tak, ta dziarska dziewoja ze strzelbą to ja ;)

a pod stopami memi białe kwiatki:

cudne wręcz:

W ogrodzie zaś owa szalejąca, buzująca i śliczna:

I z tejże okazji nowy klomb ;)

W domu - akcenty świąteczne:

-Bukszpanik:

- Wianeczki:

I częściowo już zeżarta rzeżucha ;)))

Buziole!!!

Jest ok!

2011-04-04T21:45:00.015+02:00

Robię!
Na pierwszy ogień mój pierwszy, tildowy króliczek. Wykonany 'tymi ręcami" z materiałów obecnych w domu. Oczywiście nie obyło się bez potknięć i lwią część wyprodukowała moja wspaniała a niezastąpiona Madre (ja się uczę - Maman jest profesjonalna). Ale następny już się robi i robię go całkiem sama (jeżeli nie liczyć pełnej zapału pomocy ze strony Bazylejki). Oto Pierwszy.

Oczka nie do końca tildowe, ale na tym materiale haftowanych nie było widać :)

Ważne, że podobał się i Obdarowanej i Bazylce :)

Jestem z niego bardzo zadowolona ;)

Chciałabym też pochwalić się breloczkiem haftowanym krzyżykowo, który poleciał był pocztą do Niesławy z Domu Prawie Moich Marzeń ;)

Front:

Plecki:

Latka lecą!
A przynajmniej mnie ;) Ale, jak to napisała moja H w kartce urodzinowej (na zdjęciu poniżej) z latami jest jak z wypitymi drinkami - lepiej się czujesz, jeśli nie liczysz ile już ich masz na koncie. Kartkę doceniam i adoruję ;)

Uwaga chwalę się łupami!

- od PrawieMęża - karabin asg (pokażę wkrótce w akcji)

- od rodziców - singerek ( po prawo w 'spełnionych marzeniach' można obejrzeć)

- od Babci klateczka *__* mrrr

marzyłam u takiej - czeka na aranżację

-od Bracików absolutnie cudowny młynek do kawy (pokażę kiedy indziej, bo zapomniałam obfocić)

-od mojej H - własnoręcznie zaprojektowany notatnik i długopis + kartka

- oraz od wszystkich - kwiatki:

Jednym słowem - bardzo udanie! Dziękuję!!!

Wiosna!
Tak, wczoraj zinaugurowaliśmy z rodzicami 'niedziele ogrodowe'. Było miło, ciepło, sennie i coraz bardziej zielono. Cudownie. Ładuję akumulatory i jest już lepiej.

Buziole wiosenne!!!

Wyniki

2011-03-22T22:42:00.003+01:00

Witajcie. Nadejszła wielkopomna chwila - ogłoszenie wyników Candy. Udział wzięły:

Peninia
Niesława
Gosia
Aulik
Edzia
Kasi3anka
Kaprysia
Gopsta
Lusiaczka
Dysiak
Anna
Czarny (w)pieprz
Madzioola
AgnieszkaMD
Dżulia
Asia ESPRIT
Orsynia
Burana25
Trabaya
Karolina
Justysias7000
Esophie
MozAnna
Anabel
Kraina wolnych chwil
Zainspirowana
Aba
Kolia

Maszyna losująca chwilowo zawoalowana w postaci PrawieMęża dziubnęła w liczbę dwadzieścia dwa. Gratuluję ESOPHIE! Kochana proszę o adresik na maila.

Wszystkim Wam serdecznie dziękuję za udział, bardzo mi miło gościć Was na stryszku.

Na koniec, co by było coś ładnego - Bazylek w bereciku ;)

BUZIOLE!!!!

Wiosna

2011-03-21T19:52:00.006+01:00

WIOSNA

Strzałkowska Małgorzata

- Czym pachnie wiosna?
- Ziemią...
- Czym jeszcze?
- Źdźbłem trawy, słońcem
i deszczem, pączkami liści,
mleczem,
i bzem,
czeremchą,
pogodnym dniem...
- Czym jeszcze pachnie dokoła,
gdy wiosna szaleje na świecie?
- Jeszcze wspomnieniem zimy
i już marzeniem o lecie...

A Wam, czym pachnie wiosna?

Taaaak, u mnie kwitnie wszystko poza zdrowiem i nastrojem :/ humorem jestem gdzieś w gorszej połowie listopada...

Aż chciałoby się coś... tylko bardziej się nic nie chce...

Najwyższy czas na ten nieszczęsny ogródek ziołowy. Na raty. Póki co samozaparcia wystarczyło mi do nasypania ziemi do doniczek...

Przypominam, że jeszcze do północy można zapisywać się na moje wiosenne candy. Zapraszam!

Hurtem

2011-03-15T17:33:00.021+01:00

Tak... mimo pracy nad sobą, systematyka pisania wciąż u mnie leży i kwiczy strasznym głosem. Łapię się na myśli "bloggggggg!", ale zaraz potem łapię się też na myśli "nie mam aparatu", albo "nie wydrę mu komputera bez strat cielesnych", albo "haaallloooo, wpół czwartej to NAJWYŻSZA pora na pójście spać, wstajemy o szóstej!!!!". I tak to się ciągle kręci. Między innymi więc:

- w ramach zaklinania wiosny wyciągnęłam moją Maman i Prawiemęża do palmiarni, coby pogapić się na zieloność i odetchnąć tropikalnemi klimaty.

Zachwyciłam się kwitnącymi azaliami:

Uwielbiam takie włosiaste śliczności!

Przysiadłyśmy z Madre na chwilę

A Prawiemąż, choć na urlopie, był ciągle w pracy :/

Dnia następnego ponownie wpadliśmy w zimę w Czeskim Skalnym Mieście:

Zaś w niedzielę, wybraliśmy się z rodzicami na ogród, poszukać tej zaklątwionej wiosny. ZNALEŹLIŚMY!

W sobotę (tradycyjnie Miminy Dzień Myśliwski) udało mi się upolować kilka cennych łupów :)

- W "Klunkrach z duszą", sklepiku pod moim domem trafiłam na cudną szafeczkę:

Wyszperałam też zestaw żeliwno-ceramicznych "cosiów". Pan sprzedawca twierdził, że to małe to otwieracze (charakterystyczny kształt), ale one mają nóżki!!! Może to podstawki pod kubki? Bo ten duży to na pewno podstawek. No same powiedzcie!

Pławiłam się w szczęściu ;)

Miałam wreszcie okazję dopaść prezentowych butelek od Niesławy z Domu prawie moich marzeń. Są megaklimatyczne!

W paczuszce były też nader zacne filcowe kolczyki. Frapowały Bazylię.

--- um... nie wiem czemu, ale blogger zaprotestował przeciw dłuższemu postowi, dzięki że dotrwaliście choć dotąd. Reszta kiej indziej będzie... Buziole :*** ---

Candy Candy!

2011-02-19T21:17:00.003+01:00

Z ogromną przyjemnością pragnę zaprosić Was do udziału w moim wiosennym Candy. Jest to pierwsza organizowana przeze mnie rozdawajka i mam nadzieję, że przypadnie Wam ona do gustu. Okazją jest przede wszystkim przekroczenie trzech tysięcy unikalnych wejść na mojego bloga, ale także zbliżająca się, zaklinana przez wszystkich wiosna.

Do zdobycia są:
- widoczne na zdjęciu popiersie (gliniane, malowane, delikatnie poobijane, wyszperane w sklepie ze starzyzną, wytargowane z zajadłością szarżującego byka),
- rękodzielcza niespodzianka (brak na zdjęciu z racji faktu, iż jest to niespodzianka ;)
- szczery uśmiech organizatorki cukiera

Warunki wzięcia udziału następujące:
- zamieszczenie komentarza pod niniejszym wpisem (proszę o podanie adresu swojego bloga)
- krótki opis "co najbardziej lubisz w wiośnie"
- zamieszczenie u siebie odnośnika do niniejszego wpisu, ze zdjęciem

Losowanie odbędzie się pierwszego dnia wiosny, to jest 21.03.2011r.
Wyniki zostaną ogłoszone najpóźniej 22.03.2011r

Zapraszam i życzę powodzenia. Buziole. Mi.

Dzieje się

2011-02-15T21:23:00.011+01:00

Jak w tytule - dzieje się u mnie i dużo i szybko i intensywnie. I niekoniecznie w kierunku, który bym chciała. Jednakże podchodząc do wiru-świru ze stoickim spokojem, doszłam do wniosku, że jeżeli nie można czegoś zmienić, należy się z tym pogodzić, więc cóż - godzę się. Zmuszona byłam mianowicie pogodzić się z faktem przeprowadzki do samej Świdnicy z podświdnickiego Żarowa. Żal mi tej naszej wsi, bo znów trafiłam w odmęty miasta, a nie lubię, jednakże cóż począć - mamy mieszkanie o dwa metry kwadratowe większe (tak na osłodę).

Bazylia zaaklimatyzowała się już całkowicie, nadal jest grzeczna jak koci anioł (wbrew przyrodzonemu umaszczeniu), chociaż od kilku dni nabrała brzydkiego zwyczaju drapania w poręcz łóżka punktualnie o piątej rano. Kiedy podnoszę się, żeby ją odgonić, pędzi do miski z rozkosznym mruczeniem, mówiącym "nakarm biedną, przymierającą głodem (bo przecież od ostatniego popasu minęło całe 5 godzin) koteczkę". Czy ktoś zna sposób na oduczenie kota drapania, inny niż natychmiastowe zaspokojenie popędu żernego?

Bazylia obecnie funkcjonuje tak:

Znajdź kota na obrazku :)

Natomiast w Poznaniu, z Kacperkiem, toczy nieustanną wojnę podjazdową

Z zaległości:

Pękałam z dumy, na pokazie tańca, gdzie świetnie radziła sobie moja bratanica-chrześnica, jeszcze Niunia będzie kimś wielkim!

Nie miałam okazji także pochwalić się wygraną, upolowaną w Miejscu Sympatycznych Klimatów jakiś czas temu.

Otrzymałam taką śliczną paczuszkę:

a w niej takie cudeńko:

DZIĘ - KU - JĘ! jestem absolutnie zachwycona i szczęśliwa *__*

Kraftowo właściwie można by rzec, że nie robię nic. Chociaż nie do końca byłaby to prawda. Dłubię, ale mało, niemrawo i bezefektywnie. Mam nadzieję, że nadchodząca (szybciej) wiosna (szybciej!) to zmieni (SZYBCIEJ!). Oby.

Na koniuszku zaś, OLASZ PROSZĘ O KONTAKT! Coś wydziergamy w Świdnicy.
Zapraszam również za kilka dni na okrągłolicznikowe candy :) Więcej informacji w kolejnym poście. Buziaki :***

Bazylia

2011-01-09T21:49:00.011+01:00

Hejka,

to nasz, obiecany we wczorajszym poście, nowy nabytek. Na imię daliśmy jej Bazylia, żeby można było na nią ładnie wołać. I tak oto w naszym jednopokojowcu rozbrzmiewa:

- Bazylia!

- Bazylka!

- Bazyla!

- Bazylea!

- Bazyliana!

- Bazia!

- Bazik!

a czasem nawet

- Bazyl!

- Bazyli!

A Bazylka grzeczna jest. Przybłąkała się kocina do zaprzyjaźnionego warsztatu samochodowego późną jesienią. Zobaczyłam ją w sylwestra i już wiadomo było, że jest moja. PrawieMąż nie wiedział i próbował protestować, ale prawda została mu objawiona i w ten oto sposób kicia trafiła z nami do Żarowa. Podróż była długa i obfita we wrażenia: słuchowe i węchowe, bo jak się okazało Bazylia samochodem jeździć nie lubi (będzie musiała polubić jednakże, bo my weekendy spędzamy w Poznaniu). Podobno jest 1,5 roczną - 2 letnią kotką wysterylizowaną (nie mam pojęcia kto to stwierdził - dlatego mam zamiar zawlec ją do naszego pana weta i wysłuchać opinii zaufanego fachowca w tej kwestii). Musiała głodować (chociaż w warsztacie ją karmili) bo na dźwięk karmy sypanej do miseczki wybudza się z najgłębszego snu, pędzi do tejże miseczki z siłą wodospadu i prędkością błyskawicy i wyżera wszystko do ostatniego okruszka. Próbowałam czy da się ją zapchać większą ilością - nie da się - zje tyle ile będzie. Musiała też zostać skrzywdzona bo nie lubi być brana na ręce, zaczyna strasznie krzyczeć, sztywnieć i warczeć. Poza tym to "złoty" kot. Nie rozrabia, nie niszczy, właściwie większość czasu przesypia na parapecie. Ślicznie bawi się futrzaną myszką, jest mistrzynią świata w przeciąganiu się. Robimy postępy - przychodzi czasem na głaskanie, a wczoraj wieczorem zaliczyliśmy pierwszego "baranka". Nie przeciągając dłużej - oto ona w całej okazałości:

A u nas na wsi - zima

2011-01-08T13:10:00.011+01:00

Hejka!

Narobiło się, aj, narobiło. Stary rok niepostrzeżenie przemknął w nowy (horoskopy dla Baranów twierdzą, że lepszy - oby), a ja wewnętrznie i duchowo zatrzymałam się w połowie grudnia i nadal dziwię się za każdym razem, gdy w dacie muszę wpisać jedynkę na końcu. Początek tegoż roku nienajlepszy dla mnie niestety. Przesilenie zimowe mnie chyba dopadło, bo snuję się jak smród za wojskiem i za co się biorę, to zaraz rzucam z poczucia bezsilności. Prawiemąż mówi, że mam się, kurna, ogarnąć. No to próbuję się, kurna, ogarniać.

Z racji faktu, iż ''uroczy i życzliwy'' szef mężczyzny mojego życia zniweczył nam tzw. długi weekend i tenże mężczyzna musiał iść do pracy nie tylko w piątek ale i dziś, nie pojechaliśmy do Poznania. Fakt ten zaowocował:

- nie pójściem moim do kosmetyczki (a brwi mam już jak diaboł),

- nie pójściem moim do lekarza po skierowanie do neurologa (a trzeba),

- nie wywleczeniem wspólnym nowego nabytku do weterynarza (ku ogromnej uciesze nabytku, ale o tym za chwilę),

- nie pójściem moim do Starej Rzeźni na targ staroci (czekanym od października),

- nie pomożeniem moim Rodzicom w trudnym wyborze nowej pralki (przypuszczam, iż brak mojej światłej rady i życiowego doświadczenia w tej kwestii może zakończyć się tragedią)

i kilkoma innymi nie.

Spowodował jednakże równocześnie szybki wypad do Czech w czwartek (tak, w ten czwartek, w który zamierzałam leniwie pławić się w domu) i załapanie ostatniego oddechu zimy. To jedyny póki co pozytywny aspekt wegetowania w Żarowie w weekend, bo po wczorajszo-dzisiejszej odwilży zaczęło być widać lekko przechodzoną, przydechłą trawkę, upstrzoną gdzieniegdzie psimi kupami :/ Ja wiem, że macie dosyć sielskich, śnieżnych widoków, ale nie po to latałam po mrozie, żeby ich nie pokazać ;)

Tak więc zima u nas, na wsi, wygląda(ła w czwartek) mniej więcej tak:

Kaplica na cmentarzu w Żarowie

Zaśnieżony las z okna jadącego samochodu

Droga z perspektywy pasażera - również w ruchu

Przed zakrętem na Nowy Julianów (uwielbiam takie ogrodzenia)

Stok przy Leśnym Źródle

Kaplica cerkiewna - Sokołowsko

Okolice przejścia granicznego w Golińsku

Pięknie było, a w Czechach ulubiony sklepik u Josefa i przepyszne słodkie truskawkowe wino (dla Mi) i czerwony absynt (dla PrawieMęża) - a wszystko w śmiesznie niskich cenach :)

Na koniec nowy nabytek w towarzystwie PrawieMęża, ale o nim (nabytku) w następnym poście :)

Do zobaczenia!

Najpiękniejszy dzień w roku

2010-12-24T15:36:00.002+01:00

Kochani, w ten najpiękniejszy dzień w roku, życzę Wam dużo szczęścia, ciepła, radosnych chwil spędzanych z bliskimi, mnóstwa czasu, zapału i cierpliwości, oraz żeby nowo narodzone Dziecię Jezus błogosławiło Wam, Waszym rodzinom i domostwom. Buziaki i uściski. DMi.

Biało

2010-12-14T17:56:00.011+01:00

Za oknem znów zrobiło się biało i ślicznie. Jako z tej perspektywy (zaokiennej) cieszy mnie to okropnie, tako przy wyjściu z domu zachwyt maleje i klęśnie się w sobie, gdyż na szaroburej paciaji, zastygłej w lód a ukrytej chytrze pod białą pierzynką łatwo wywinąć orła i to w sposób artystyczny... Serio serio - wiem - sprawdziłam.

Z rzeczy przyjemnych i budujących:

- otrzymałam od Kaprysi nagrodę pocieszenia we "wrednym candy", które odbyło się w Kapryśniku. W kopertce znalazła się śliczna kwiatowa broszka filcowana na mokro oraz pasujące kolorystycznie filcowe kolczyki:

oba biżuty są przecudnej urody - dziękuję bardzo, nosić będę z dumą i radością.

- odbyło się świąteczne spotkanie Koła Gospodyń Miejskich i Podmiejskich w Poznaniu. Sabat mieścił się w nowym, prześlicznie urządzonym mieszkaniu Gato Pazo czyli Zuzi. Była choinka i różne świąteczne pyszności zarówno na słodko, jak i na wytrawnie, a także na nieco procentowo :) Było w końcu mnóstwo przesympatycznych, kreatywnych, roześmianych "BAB", z którymi spotkanie niezmiernie mnie raduje. Świetną relację ze spotkania, autorstwa Michelle, możecie znaleźć na stronie Koła - o TUTAJ.

Oczywiście nie mogło zabraknąć wymiany prezentowej. Udało mi się wylosować do obdarowania Joanx, której niestety zabrakło na spotkaniu. Wykonałam dla niej:

*choinkę z tektury, owiniętą zieloną włóczką:

*haftowany krzyżykami zimowy obrazek:

*dekupażowy postarzany świecznik (ten z kolorowymi aniołkami - po prawej):

*oraz pseudokartkę - taga:

to moja pierwsza :D

Ja natomiast otrzymałam:

*przecudne mitenki:

*oraz nie mniej cudny kalendarzyk. Z kotem *__*:

Tylko póki co nie udało mi się wykryć od kogo. A szkoda, bo chciałam podziękować. Śledztwo w toku!

Z historyjek śmiesznych natomiast anegdotka (wPieprzku, ku Tobie ona). Otóż, jak każdy człowiek nowozatrudniony, zmuszona byłam wykonać badania lekarskie - tak zwane wstępne. Udałam się więc nakladem PrawieMęża do wskazanego przez Pracodawcę NZOZu i... niespodzianka - z powodu pogody prądu nie było. Ok. Jestem jednostką cierpliwą i wyrozumiałą, spróbowałam ponownie, po dwóch dniach. Inni ludzie też spróbowali. Dotarłszy do przybytku leczniczego na godzinę 6:50, otrzymałam numerek 27 - usiadłam grzecznie w kilkunastoosobowym ogonku, by czekać. Pan, który przybył na godzinę 8:00 otrzymał numerek 11 (!). Zafrapowało mnie to. Pofatygowałam się do dziewczęcia za kontuarem i zapytałam dlaczego, na co panienka oczywistym tonem wyjaśniła mi, że wydaje numerki jak lecą, nie segregując ich najpierw, bo i po co. No tak, jaka ja glupia - nie wpadłabym na to nigdy. No ale cóż, mogłam siedzieć albo tam, albo w pracy (^__-) wybrałam tam.

Po kilkudziesięciu minutach zawołało mnie zjawisko przeerotyzowane maksymalnie (kitelek tuż za pośladki, obecności pod nim spódnicy nie zarejestrowałam, siateczkowe pończochy, ogniście czerwone paznokcie u stóp, obcasy, które sięgały mi do pół łydki [podziwiam] oraz biust upchnięty w ów kusy kitelek, niepojętym dla mnie cudem nie rozrywający go na strzępy...) na pobranie krwi. Poczłapałam za nią odrobinę jedynie zgorszona. Gabinet za to opuściłam zgorszona nieporównywalnie bardziej - nie wiem do tej pory czy była to lekarka/pielęgniarka czy córa Koryntu w przebraniu. Siniaka po wkłuciu (a próbowała cztery razy i miałam już jej zaproponować, że sama się dziabnę) mam na pół ręki, a mierzenie ciśnienia zabiło mnie. Śmiechem. Panienka bowiem ujęła moją łapkę WRAZ Z RĘKAWEM. Napompowała, popatrzyła i odezwała się w te słowa:

Ona: UUUU ale pani ma słabe ciśnienie, jak u nieboszczyka...

Na co ja z uprzejmym zainteresowaniem: a panią to uczyli mierzyć ciśnienie? Kiedyś? Kiedykolwiek?

Ona: ale dlaczego pani jest taka opryskliwa od samego rana?

Ja z rezygnacją: um... to pewnie przez to słabe ciśnienie...

Ona: pogoda paskudna, pani sobie kawy kupi.

Kupiłam sobie. I potem miałam herzklekot. Za to lekarz bardzo dokładnie mnie osłuchał. Popodziwiał przez stetoskop moje płucne rzężenia odprzeziębieniowe i orzekł: zdrowa jak koń. NZOZ opuściłam rżąc z cicha.

Spadek

2010-12-09T21:35:00.003+01:00

Zaliczam spadek formy. Kiepskie samopoczucie, ciągnące się od trzech tygodni przeziębienie, ślabra, która pojawiła się w miejsce bieluśkiego śniegu i setka maleńkich problemów, które razem tworzą przygniatającą ciężarem górę sprawiają, że tkwię w dołku i ni rusz wygrzebać się nie mogę ;(

Nawet kot patrzy na mnie, jakbym upierdliwie zabierała mu przestrzeń osobistą. Tęsknię tutaj za małym włochatym ciałkiem, do którego można się przytulić i pomiziać. Nawet, jeśli jest to ciałko gryzące. Ehhhh....

Zasiedzenie

2010-11-23T20:13:00.012+01:00

Hej!

Zasiedziałam się w Poznaniu z racji obowiązków służbowych PrawieMęża, nie przystosowałam się do dłuższego pobytu w rodzinności: nie mam aparatu, ładowarki do telefonu, moich ukochanych butów ani przyrządów krafterskich :/ Od przedchwili nie mam też przy sobie PrawieMęża, który wracać do Żarowa musiał dzisiaj - jestem średnio szczęśliwa. Mam za to rodziców, KOTA, babcię (o zgrozo) i komputer nie będący zabawką reklamową. Cóż... trzeba się przystosować, w końcu jak się nie ma co się lubi... Dzisiaj będzie misz-masz.

Po pierwsze primo: wygrałam Candy u Niesławy z Domu Prawie Moich Marzeń:

Zawieszki serduszka szt.2, świeczki szt. 4 i piękne, filcowe, jesienne korale:

Dziękuję, Kochana, piękne są już mam upatrzone dla zawieszek miejsce, pochwalę się :*

Po drugie primo: biorę udział w Candy u Kaprysi z Kapryśnika
To jest cukieras:

Zadaniem było przybliżenie swojej ulicy (rys historyczny nazwy). Hum, no to tak: moim fyrtlem (Poznaniacy wiedzą co to, jak ktoś nie wie to sobie sprawdzi) jest Wilda, a ściślej mówiąc ulica 28 Czerwca 1956r. Nazwa jest historyczna - 28 Czerwca 1956r miało bowiem w Poznaniu miejsce krwawo stłumione powstanie robotnicze, kiedy to ludzie wyszli na ulice żądając chleba i godziwych warunków życia. Powstanie rozpoczęło się w Zakładach Produkcyjnych Hipolita Cegielskiego ( w owych czasach noszących miano Stalina) i ruszyło ulicą Dzierżyńskiego (dzisiaj 28 Czerwca 1956r właśnie)do centrum. Przeciw cywilom wysłano służby zbrojne. Reszta jest niechlubną niestety historią. Poniżej kilka zdjęć z demonstracji, oraz pomnik upamiętniający zajście. (Wszystkie zdjęcia w tym akapicie zostały wyłowione z internetu i nie mam do nich praw autorskich, jeżeli autor czuje się w jakikolwiek sposób niekomfortowo wobec mojego użycia tychże zdjęć proszę o kontakt - usunę).

Nie wiem jak Wy, ale ja czasami czuję wstyd za odmęty polskich wydarzeń historycznych. Dumę, ale i wstyd. Ehhhh. No, będzie smęcenia...

Po trzecie primo: pozbawiona narzędzi crafterskich dekupażowych i filcowych (zostały w Żarowie) wzięłam się za robótki tyleż absorbujące, co niewymagające specjalistycznych narzędzi. Haftuję mianowicie. Krzyżykami. W mojej kochanej Rodzicielce, zapalonej hafciarce początkowo wzbudzałam śmiech (od dzieciństwa brałam się za haft milion razy i zawsze rzucałam w diabły), ale efekty okazały się miłe matczynemu sercu i zyskałam wsparcie (muliną) i wszelkie błogosławieństwo. A oto owoce (pierwsze, niedokończone i nie ostatnie):

A tu z bliska:

A żeby zakończyć czymś ładnym, poniżej Kacperek w kociej odmianie jogi:

Do zobaczenia :)

Pierwsze kroki i pierwsze kroki

2010-11-15T18:52:00.019+01:00

Hejeczka!

Kolejny tydzień za nami, do Świąt coraz bliżej, a co za tym idzie do końca roku i do mojej ukochanej wiosny (pierwszy raz na wsi :D jejeje). Ostatni tydzień miałam dość nerwowy, bo po pierwsze primo znokautowało mnie przeziębienie i mój pierwszy udział w Kole Gospodyń Miejskich i Podmiejskich stał pod znakiem zapytania wielkości zgoła Mont Everestu, po drugie primo PrawieMąż poszedł na noże z szefem i mogło być tak, że z hukiem i trzaskiem wrócimy do Poznania, po trzecie primo znowu odezwało się moje zaleczone zapalenie nerwu wzrokowego do spółki z kilkudniową hipermigreną, co skutecznie wyłączyło mnie z obiegu. Z obu pierwszych sytuacji udało się wyjść bez szwanku (dzięki tam, na górze!), za to zapalenie i migrena mają się dobrze i postanowiły zostać ze mną :/

W tygodniu, który był wczoraj nam minął stawiałam swoje pierwsze kroki. Dwukrotnie :D.

- zaczęłam zabawę z decoupagem. Zestaw startowy okazał się niestety dość um... eufemistycznie rzecz ujmując "odbiegający od ogólnie przyjętych za prawidłowe norm jakościowych". Farbę szło wyjąć ze słoiczka jedynie całą, metodą nadziania jej na pędzel i wyciągnięcia, klej zaś ciągnął się "glutami" za pędzlem. Pędzel łysiał. Przyznam bijąc się w piersi, że sklęłam na czym świat stoi. Tym co wewnątrz nadawało się do użytku były: serwetka (sztuk jeden, a miały być dwie), medium do spękań (chyba) i lakier (też chyba). Obiecałam sobie się nie poddawać.

Osobno nabyłam więc: serwetki szt 10 różnych + szt 20 takich samych, farbę Dulux - pastelowa orchidea, farbę Dekoral - cafe latte, zestaw 3 pędzelków plastycznych, zestaw 20 pędzli przemysłowych (komplet wychodził taniej niż 1, którego potrzebowałam), 2 szt gąbeczki na trzonku, 6 arkuszy papieru ściernego różnej ziarnistości, słoiczek 22 ml kleju do decoupage, a także małą piłę ręczną do drewna.

Przy pomocy wyżej wymienionych popełniłam koślawe początki:

* serce w maki:

Na zbliżeniu widać co jest źle hje hje, będę się uczyć na błędach :D

*serce z ptakiem:

*spękane serce z liściem:

A tu komplet:

Niby wiem, co robię źle, niemniej jednak będę wdzięczna za każdą wskazówkę. Nie krępujcie się :)

Moje drugie pierwsze kroki, to właśnie spotkanie w Kole Gospodyń. Było bardzo fajnie, poznałam mnóstwo fajnych dziewczyn, obejrzałam i obmacałam śliczne prace, piłam herbatę w miłej knajpce (jedną pyszną, drugą obrzydliwą) w świetnym towarzystwie. No i się wymieniłam na G :D

Specjalnie na spotkanie wytworzyłam bowiem co następuje:

- Granatowy zestaw biżuterii (kolczyki i zawieszka)
- Gałązkowe guzy, czyli bazy do zdobienia, mające stać się guzikami, rzezane ręcznie z gałęzi drzew leśnych (opadłych)
- Gałązkowa miotełka - taki żarcik - miotła ciecia w miniaturze, wykonana z witek brzozowych (opadłych)
- Gniazdo - na jednym z guzów, wykonane w technice decoupage'u (wyszło lepiej od serc, nawet jak na mnie całkiem przyzwoicie), zaopatrzone w zawieszkę
- Gacek filcowany igłami na sucho.

Zbliżenie Gacusia:

Mój g-team wylosowała Cynka z Cynkowego Poletka, dzięki której uprzejmości możecie oglądać dwa powyższe zdjęcia - ja byłam na spotkaniu upośledzona aparatowo.

Ja zaś wylosowałam prace Michelle z Miszelkowego Schowka, a były to:

*absolutnie genialna grzęda:

*oraz przecudnej urody Gniazdo:

Jestem totalnie zachwycona i bardzo dziękuję :*

Na spotkaniu dostałam również słynne Cynkowe literowe pudełeczka (dwa, choć nie zasłużyłam :P):

Było świetnie. Nie mogę się doczekać kolejnego spotkania :D
Relację autorstwa Michelle, możecie przeczytać TUTAJ, skąd też ukradłam to zdjęcie :)

Na zdjęciu Michelle, ja, Joanx i Jola ;) -> od bliska w tył

A jedną z lepszych wiadomości jest fakt wysępienia od Rodzica tego:

Padrone, czuj się z tego miejsca całowany po sygnetach :***

Będzie tego, Ghost Rider na polsacie się zaczął. Papa!

Próbowanie

2010-11-08T14:02:00.011+01:00

Heloł!

Weekend przeleciał jak z bata strzelił, ani się obejrzeliśmy a musieliśmy z PrawieMężem wracać do nas na wieś. Całą drogę lało. Pogoda za oknem nie nastraja optymistycznie niestety, z właściwym dla listopada uporem mży, siąpi i mgli się. Ujawnia się moje skrzętnie skrywane pod podszewkę usposobienie delikatnie melancholijne. Objawia się głównie tym, że PrawieMąż dostanie na obiad kupną pizzę, bo ja zległam z herbatką i laptopem na łóżku, mam nadzieję narobić zaległości w Waszych blogach, bo przez weekend nie było okazji poczytać.

Z inszych inności - ku zdumieniu wszystkich, w tym rozbawionym PrawieMęża i śmiertelnym Rodzicy mej, złapałam się za igłę. No ciągnie mnie do szycia, no. Mimo antytalentu chce mi się, a na chcemisia, jak wiadomo, nic zaradzić się nie da. Porażające efekty tego natchnienia objawiają się następująco:

Kot dla mojej Nam, w kolorze, którego obie nie znosimy :D

Równie różowa mysz, z wyszperanego starego chińskiego szablonu:

Granatowa mysz, z szablonu przerobionego przeze mnie :D

A tu cała ferajna, włącznie z wyłupiastym ptasiorem, którego nie dało się sfotografować samodzielnie:

Maman twierdzi, że nie najgorsze jak na początek i całkiem ładne jak na mnie. To się nazywa komplement, prawda? Sesese :D

W sesji zdjęciowej ponadto udział wziął mój parapet, zamieszkany przez dwa kwiaty z LeroyMerlin'a (google twierdzi, że to Fitonia) i jeden z biedronki, który podobno jest kawą typu Arabica, oraz jeża z wyprzedaży w Auchan :D; a także fragment widoku zza okna i "aparat fotograficzny", któremu to sprzętowi zawdzięczacie "doskonałą" jakość zdjęć :D

Aha, Madre, moje ptasiorki siedzą tak:

,a ta sznurkowa "doniczka" w użyciu wygląda tak:

No, będzie tego, idę odgrzewać pizzę :D Narazinko!

Ważne dni

2010-11-02T20:08:00.012+01:00

Heloł!

Ostatnie dni biły aż po oczach ważnością swą - jedne ważnością ogólną poniekąd dziejową, inne ważnością prywatną moją i mojego otoczenia.

Otóż: ogólną i dziejową ważność święta "Wszystkich Świętych" znają wszyscy - nie muszę przybliżać atmosfery zadumy i powagi tegoż. Tylu wielkich w różnych względach i aspektach w tym roku odeszło... Chciałam początkowo powspominać ludzi dla mnie ważnych, którzy już (stety dla nich, a niestety dla mnie) patrzą na mnie "z góry" - dziadka Janka z jego kaszubszczyzną i "miemcami", dziadka Henia z jego niesmiertelnym Fredro dla dorosłych, grubymi żartami i sprośnymi przyśpiewkami zawsze adekwatnymi do sytuacji, Michała, Bartka, Babcię PrawieMęża itd itd, ale to chyba zbyt osobiste jak na takie miejsca.

Ważnością moją i moich bliskich jest natomiast przypadająca w dniu halloween rocznica :) Otóż tego dnia pojawił się w naszym domu pewien szkrab. Miał cztery tygodnie, spokojnie mieścił się w złożonej w "miseczkę" dłoni i krzyczał przeraźliwie. Na imię miał mieć Kapsel...

Po dwóch miesiącach w naszym domu Kacperek wyglądał już tak:

Rósł szybko, jak na drożdżach, rozwijając się dosłownie w oczach:

Głównie śpiąc...

Ale i buszując - napawał i wciąż napawa nas tkliwością:

Znacie to uczucie, kiedy wychodzicie z pokoju na MINUTĘ zostawiając kota tak:

A wracając zastajecie tak?:

Hehe. I pomyśleć, że to gryzące szczęście jest u nas od roku, przecież ledwo wczoraj jechaliśmy z PrawieMężem dzień przed wszystkimi świętymi 120km we mgle gęstej jak mleko po kociątko...

No i jeszcze anegdotka (ze specjalną dedykacją dla Czarnego (w)pieprza). Moja strachliwość jeżeli chodzi o miejsca ciemne, samotne i potencjalnie nawiedzone jest szeroko i powszechnie znana. Sama nie wiem co, ale najprawdopodobniej zaćmienie umysłowe, lub chwilowe skretynienie spowodowało, że na propozycję PrawieMęża cobyśmy odwiedzili grób jego kolegi koło godziny 22 przystałam i to nawet chętnie. Roiły mi się estetyczne doznania kolorowych lampek na grobach, na cmentarzu oświetlonym przecież licznymi latarniami i w towarzystwie tłumów ludzi, które po tymże cmentarzu będą się kręcić. Nie wzięłam pod uwagę faktów iż: cmentarz na Miłostowie położony jest w głębi lasu i rozlicznymi połaciami tegoż lasu podzielony, godzina bliska północy jednak nie jest najczęściej wybieraną porą spacerów, Michaś leży z daleka od głównych pól na cichym uboczu. No, wyobraźcie mnie sobie ;) Trzęsąca się sierotka, widząca za każdym krzakiem strzygę, a za każdym nagrobkiem upiora, świecąca zupełnie durno latareczką wielkości ołówka (nie powiem ile światła daje, bo bym się musiała wyrazić) i kurczowo wpijająca się rozczapierzonymi szponami w ramię PrawieMęża. Na delikatną uwagę, że zaraz mu coś połamię, albo zadam rany szarpane głucha byłam jak pień. Na pytanie, czy nie mogę go normalnie chwycić za rękę rezolutnie odparłam, że w ten sposób będzie mnie trudniej odczepić... Prawdopodobnie wszystkie strzygi i upiory umarły ze śmiechu, niemniej jednak do samochodu wsiadałam z sercem na zębach i solenną przysięgą, że newer ewer egejn... Pewnie do przyszłego roku ;)

A dowód, że byłam mam - co prawda rozmazany, ale jest:

A u nas na wsi...

2010-10-28T18:40:00.013+02:00

Heloł!

Kto czyta moje wypociny, ten wie, żem jest dziecię miasta - zrodzone i wychowane w "oceanie betonu" - w Poznaniu ściślej mówiąc. Kto zaś mnie zna, ten wie, że nie zastanawiałabym się ani pięć minut, gdyby zaproponować mi życie w wiejskiej chałupie, najlepiej zaś by była to chata 'za wsią' możliwie blisko lasu. Szczytem przyjemności byłoby zaś mieszkanie w lesie. Oczywiście nie mam tu na myśli warunków spartańskich. Posiadanie energii elektrycznej jest absolutną koniecznością, internetu i bieżącej wody takoż. Woda może być zimna, bo z prądem da się ją podgrzać. Marzy mi się kawałek ziemi pod dynie i marcinki, jakieś drzewko owocowe na własny użytek, rajska jabłonka... ehhh rozmarzyłam się ;) ale wracając do tematu... jak już się zorientowaliście okoliczności życiowe zmusiły nas (PrawieMęża i mnie) do przeniesienia się do Żarowa pod Świdnicą, gdzie ja pławię się w szczęściu bycia z dala od miasta, a PrawieMąż cierpi ;) No ale powiedzcie sami, czyż może być coś piękniejszego od takiego widoku z rana?

Achhhhhhh

Wiem, że odsłony tegorocznej jesieni już Wam uszami wychodzą, ale ja z niemalejącym zachwytem obserwuję jej blednięcie i przechodzenie w zimowy spoczynek. Ostatnio przez przypadek trafiliśmy z PrawieMężem do lasu, który mnie skusił swą żółtością, a PrawieMęża wizją okazji dla ulżenia pęcherzowi po całodniowej jeździe.

Las wyglądał tak:

Zaś po dogłębnym zbadaniu, okazało się, że nadal kwitnie tu życie:

Niemal każde drzewo obrośnięte było bluszczem:

Co sprawiało, że z zewnątrz złoty las, od środka cieszył zielonością:

Może dla osób nawykłych to normalne - ja czułam się jak w zaczarowanym lesie ;)

Pod nogami szeleściły suche liście:

Gdzieniegdzie w ściółce kryły się jeszcze śmieszne grzybki:

I generalnie było przepięknie. Ja chcę chcę chcęchcęchcęchcęchcęchcęchcęchcęchcęchcęchcęchcę BARDZO CHCĘ mieszkać w lesie... No? Przygarnie mnie ktoś?

Korzystając z pięknej pogody - słoneczko cudne i cieplutko, pojechaliśmy również do Gross - Rosen. Jest to muzeum znajdujące się na terenie obozu koncentracyjnego w Rogoźnicy. Nie robiłam tam zdjęć. Uważam, że takie miejsca nie są do fotografowania. Naszym obowiązkiem jest zobaczyć miejsca zagłady i pamiętać o tysiącach ludzi, którzy zostali bestialsko zamęczeni bądź zakatowani przez hitlerowców w czasie II wojny światowej. Zapalić znicz pod tablicami ze spisem nazwisk, wybaczyć, ale pamiętać. Już opuszczając to miejsce (z gigantycznym kacem moralnym - jak zawsze w podobnych sytuacjach), pstryknęłam tylko bramę z napisem, którą większość z więźniów mogła pokonać tylko w jedną stronę...

Za to wracając, zmolestowałam PrawieMęża, by zatrzymał się przy jednym z krzaczorów głogu, którego rośnie tutaj na pęczki przy każdej drodze między polami. Plan był następujący: bukiecik z głogu na stole ;) Głupia byłam: zamiast z ciężkim sprzętem, w stroju pozoranta i w rękawicach ochronnych po pachy, rzuciłam się na rzeczony krzaczor z cążkami, których używam do produkcji kolczyków i gołymi dłońmi ;D Efekt: ręce mam jak rzeźnik, mankiety zdemolowane, a cążki spadły mi do rowu i tylem je widziała, ale bukiecik mam:

O taki:

A tu widać kolce:

Gdy wsiadłam z powrotem do auta jęcząc a skomląc PrawieMąż z niewinnym zdziwieniem zapytał: to ty nie wiedziałaś, że głóg ma kolce? NIE, NIE WIEDZIAŁAM! Ja z miasta jestem :((( a Wy byście wiedzieli?

Rękodzieło inaczej

2010-10-26T23:21:00.012+02:00

Heloł!

Jako już wiecie, jestem fanką wszystkiego, co robione ręcznie - czy będą to produkowane przez Was z wielkim talentem kartki okazyjne, czy rozmaitej proweniencji scrapy, czy szydełkowe cudeńka, decu, filce, itd itd, aż po misternie rzezane w drewnie ściany wiejskich chałupek. Wybrawszy się w niedzielne przedpołudnie z PoMałżem na targi modelarskie, miałam okazję zaznajomić się z nieco innym gatunkiem rękodzieła - różnorakimi modelami.

Przez obszar modeli lotniczych przebiegliśmy dość szybko jako, że tłok był niemożebny (a to z racji faktu, iż targi modelarskie zostały połączone z targami zabawek (sic!) i kręcił się tam tabun rodzin z drobnymi dziatkami, które w nosie mając pełen profesjonalizm i pietyzm wykonania poszczególnych modeli, brały w łapki i niestety niszczyły co drobniejsze cacuszka - osobiście byłam świadkiem jak dziecko lat na oko dwóch, capnęło z podestu (na kórym był napis "nie dotykać eksponatów") ultradelikatny model śmigłowca i zrobiło z niego smętną kupkę patyczków, przy czym oburzona mama (która w tym czasie zapatrzyła się na inne latające cuś) niczym walkiria ruszyła na pana, który słusznym gniewem zapałał na taką niszczycielską działalność i ryknął na dziecko samemu mając łzy w oczach. Może przemawia przeze mnie bezdzietność, ale maluchy puszczone samopas - raczkujące po torze wyścigu driftingowego PODCZAS trwania zawodów - wywoływały u mnie coś na kształt piany na ustach i po wystawie chodziłam autentycznie zła. Uhhhh) pstryknęłam tylko ze dwie fotki i to na chybcika (kiedy PoMałż kupował sobie latający helikopterek do zabawy za złotych polskich sto XD), z których do pokazania od biedy nadaje się tylko ta:

Cudeńka prawda?

Po obiektach latających były pociągi wywołujące gwiazdki zachwytu w oczach PoMałża (chłopcy i te ich kolejki ;). Muszę przyznać, że było na co popatrzeć:

- lokomotywa wykonana w całości z kartonu (!)

żałuję, że była za szkłem i nie szło jej obmacać, a tak muszę wierzyć winietce przy gablocie :(

- duuużo różnych pociągów:

Zauważcie ten błysk w oczach PoMałża. Nieee, nie ten refleks od flasza, ten drugi błysk :/

- gigantyczne i naprawdę przecudnie wykonane makiety torów dla kolejki:

Nie wycinałam już Pana ze zdjęcia (możliwe, że to autor zaprezentowanego kawałka makiety) ale nijak nie szło cyknąć cudeńka bez przydatków ludzkich :/

- fanatyk (PoMałż) oczywiście wypatrzył na makiecie wartburga, chociaż wartburg miał ze trzy centymetry długości. To ten oliwkowy.

- mnie osobiście oko zawisło na mistrzowsko wykonanym modelu tramwaju:

- a jako fanka fantasy z autentyczną przyjemnością zagapiłam się na to:

Tak! To profesjonalnie RĘCZNIE wykonana replika Żądła należącego do Frodo we Władcy Pierścieni :D Jak klikniecie na zdjęcie - powiększy się. Widać tam również naszyjnik Arweny i sprawcę całego nieszczęścia - pierścień. Wszystko przepiękne!

- a to, Moje Kochane, potencjalne gigawyzwanie dla dekupażystek.

Niestety nie zdążyłam obcykać dokładniej, bo mnie PoMałż za pasek odciągnął do drewnianego modelu "Kurska" półtorejmetrowej długości, którego nie obcykałam z zemsty (ja mówiłam, że mam fatalny charakter)

- no i oczywiście w alejce narzędzi to cudeńko:

Zdjęcie ze strony producenta. Miałam w ręce - leciutkie, świetnie leży w dłoni, wygodne w pracy. Rzezałam nim w desce o 3cm grubości - jak w maśle. Z tej samej deski jakiś ośmiolatek za mną wyciął Myszkę Miki!550 zł. Trzeba zacząć zbierać!

No przyznajcie same. Craft niejedno ma imię, prawda? Mam nadzieję, że Was nie zanudziłam. Dobranoc :)

Radość udanego zakupu

2010-10-25T12:46:00.007+02:00

Heloł ;)

Znacie czyż li to uczucie, kiedy nagle do głowy wpada myśl posiadania czegoś, i musicie takiego czegosia mieć zaraz, teraz, natychmiast? A pewnie, że znacie, co ja się głupio pytam - wykształca się to w naszym babskim rodzie zapewne wraz z pojawieniem się jajników, jeszcze w mamusinym brzuchu. Znam takie (ave Matko), które podchodzą do faktu spokojnie, systematycznie i nie folgując głupim zachciankom przemyślą, pochodzą, poszukają i sprawią sobie czegosia w nieodległej przyszłości. Znam też takie (that's me), które po 5 minutach od napadu myśli już czegosia mają, przynajmniej zamówionego (i allegro na takich jak ja się pasie), a ewentualny rozmysł przychodzi za późno ;) Niektórzy mogą to brać za wadę, ale ja przypisuję temu cząstkę mojego wiedźmiego uroku - PoMałż musiał się przyzwyczaić, chociaż nieraz zgrzyta (oj jak on zgrzytać potrafi) zębami.

Otóż, ostatnio napadło mnie znienacka na posiadanie ziołowego ogródka. Pomysł chciałoby się rzec - poroniony. Po pierwsze primo - idzie zima, kto zakłada ogródek na zimę??? Po drugie primo - gabaryty naszej obecnej kuchni stanowczo ograniczają (jeżeli wręcz nie wykluczają całkowicie) zaprowadzenia takiegoż w jej obrębie. Po trzecie primo-septimo - u nas na wsi ;D nie ma sklepu ogrodniczego, co jest faktem dziwnym, acz niezaprzeczalnym. No ale... skrzętnie pominąwszy dwa pierwsze punkty, od czego mamy alledrogo? Doniczki (koniecznie ceramiczne) występują tamże w ilościach hurtowych, a i zdarzają się perełki. Wyobraźcie sobie - 46 doniczek za śmieszną cenę 17,60 złotych polskich. Oczywista, nie zastanawiając się długo nabyłam poprzez "kup teraz", po czym zaczęłam ugniatać PoMałża, bo przecież do Ząbkowic niedaleko (co to jest 53 kilometry za cudze paliwo ;) Pojechaliśmy i mam. Ha!

PoMałż rzekł: wiesz, co? Ty mi się kojarzysz z chomikiem, który w swoje łakome łapki dostał coś dobrego, jak tak siedzisz nad tym pudłem... Bo i szczęście parowało ze mnie przez skórę. Tyciuteńkie, 3,5 cm doniczki (wielbię wszystko co mini).

O takie:

Największe z zestawu - koło 10cm:

Pomiędzy nimi 3 inne rozmiary:

Razem 46 doniczek ;) na mojej podłodze - wybaczcie nieostrość:

No i zdjęcie zapożyczone od allegro :P

Fajne, czyż nie? W tych większych wylądują zioła, te malutkie zostaną zdekupażowane i jeszcze nie wiem co z nimi pocznę, ale cieszę się, że je mam. Zestaw startowy do dekupażu również nabyłam na allegro seseses.

Jak byście były zainteresowane, to TUTAJ macie linkę do aukcji z doniczkami - jeszcze 7 dni i 3 zestawy są ;)

Do mojego przyszłego ziołowego ogródka nabyłam też, będąc w sklepie w Ząbkowicach: szałwię, melisę cytrynową, oregano płożące, cząber wysoki i rozmaryn, a w Poznaniu sadzonkę mięty - nieco przydechłą, ale wręcz nieprzyzwoicie tanią. Teraz jeszcze półeczka pod doniczki i pochwalę się efektem.

Będzie tego. Do zobaczenia!

Sielsko - anielsko

2010-10-22T12:07:00.007+02:00

Uprzedzam wyraźnie, uczciwie i z góry - NIE JA WYCZAROWAŁAM TEGO ANIOŁA!

Powiedziawszy sobie tę fundamentalną rzecz, wyjaśnię jak było. Otóż: prawda jest taka, że po Waszych blogach uwielbiam szperać, co sami możecie ocenić przeglądając dział "Poczytajka" - to moja codzienna lektura. I patrząc na te wszystkie cudeńka, które produkujecie mam randomalnie:

-przypływy natchnienia/weny "może ja też umiem"

-napady chandry/depresji/doła "ja też chcę tak umieć"

-ataki wściekłej zazdrości "czemu on/ona umie a ja nie"

-nagłe zachorowania na chcenie "pożądam!"

W aspekcie tildowych aniołków przeszłam przez wszystkie etapy poza pierwszym (nawet nie próbuję, póki nie będzie maszyny do szycia) i to nie jeden raz. Sposobiłam się do zakupu, ale jakoś zawsze tak nie umiałam się zdecydować... Kiedy Darsi z Kolorowego Zacisza napisała u siebie, że otwiera sklep, gdzie owe piękności pójdzie zmacać i w ogóle doświadczyć organoleptycznie wiedziałam, że prędzej czy później się tam zjawię. A później cała ta kołomyja z rzucaniem/szukaniem pracy, zmianą miejsca pobytu itd itp, zupełnie nie miałam ku temu głowy. A potem nagle okazało się, że do Mietkowa, gdzie sklep ów się znajduje z Żarowa, gdzie mieszkam - mam przysłowiowy rzut beretem (bo co to jest 18 km?). Trochę bruździły mi godziny otwarcia, bo zamknięcie sklepu zbiegało się z końcem pracy PoMałża, a ja jako osobnik całkowicie niemobilny (a samozaparcia na pieszą wędrówkę brak) nie miałam się jak dostać. Niemniej jednak udało się wreszcie, ekspedycja została dokonana. W sklepie, gdzie rezydował czasowo Darsiny małżonek dopadłam cudeniek, zmacałam, obejrzałam, obwąchałam zgoła i wybrałam!

O takiego wybrałam:

Później w okolicznościach sprzyjających zostaliśmy z PoMałżem zaproszeni na herbatkę do Darsi, gdzie mieliśmy przyjemność poznać również Gosię z Leniuchowa i Darsiowego Syna (dziecię nader grzeczne, ciche i bezwonne). Pogadałyśmy, podpisałyśmy pewną tajemniczą umowę ;) i w przemiłej atmosferze rozstałyśmy się. Wzorem terminatora rzekłam "I'll be back", co też mam szczery zamiar uczynić.

Swoją drogą polecam sklepik Kolorowe Zacisze - co innego oglądać cuda z ekranu komputera, a co innego mieć możliwość osobistego pomacania - osobiste lepsze. Żałuję tylko, że PoMałż tupał, bo nie skończyłoby się na jednym aniołku (TYLE BYŁO PIĘKNYCH RZECZY), ale to nic straconego ;) Daleko nie jest (myśli nad rowerem).

Mojego aniołka zaś, jak się okazało - wyczarowała Delfina z Niespokojną Duszą :), jest to jedna z "Groszkowych sióstr". Już się u mnie zadomowiła:

Zachwyciła się bronkową dynią:

Zaprzyjaźniła z samym Bronkiem:

A teraz siedzi na parapecie, skąd ma widok na całe mieszkanie:

Cudna jest, czyż nie? Niech nam stróżuje ;)

A! I jeszcze jedna rzecz. Dziewczyny potrzebuję pomocy! Za Chiny ludowe nie potrafię rozeznać się we wstawianiu zdjęć z flickra ;( Pomożecie?

Szczurzystość

2010-10-21T19:54:00.013+02:00

No, jestem, zgodnie z obietnicą. Udało mi się zreanimować aparat, więc będą zdjęcia (jeee, czapki lecą w górę, a tłumy szaleją), ale do rzeczy.

Udało mi się wreszcie wykończyć filcowanego na sucho szczurka, którego zaczęłam dziubać w kwietniu (!). Leżał sobie do połowy uformowany, brałam go w łapki co jakiś czas i jakoś tak wena nie przychodziła. Wystarczyła godzinka... Oto przed wami Bronek!

Bronek uwielbia dynie!

Piękną udało mu się wyhodować, prawda?

Ale co to znowu?

Wrzosik!

Pięęęknie pachnie - wilgotnym mchem i suchymi liśćmi...

Oooo cóż to widzą moje piękne oczka!

Liście! No to na 3, tarzamy się! 1...2...3!!!

Uch... schetałem się... dobranoc...

I tyle go widziałam ;)

Bronek jest moim pierwszym tak dużym filcakiem, kto widział moje pozostałe ten wie, że nie przekraczam 10 cm wzrostu ;) Szczurek ma niemal 20 cm. Jest też pierwszym filcakiem, którego udziergałam na szkielecie z drucików kreatywnych. Dzięki konstrukcji w środku jego łapki i ogonek są nieco ruchome. Celowo piszę 'nieco' - o wiele mniej niż się spodziewałam, ale cóż... pewnie coś zrobiłam źle.
POZDRAWIAM!

AJM BAK! (jestem plecami O.o)

2010-10-18T21:15:00.005+02:00

Jak w tytule -wróciłam, jakby się ktoś stęsknił tak niemożebnie, że już ani jednego uderzenia serca beze mnie, to może odetchnąć spokojnie. Teraz już będę - a przynajmniej mam takową nadzieję :)

Póki co bez zdjęć, bo aparat (&%$^^#$%!!!!) był zastrajkował i raczy nie działać, a komórka moja zdjęcia dość kiepskiej jakości produkuje, przyjdzie trochę więc na zdjęcia poczekać.

W miminym świecie nieco zmian zaszło nagle a niespodziewanie:

- po pierwsze primo - już nie jestem pełnopoznanianką, a półpoznanianką - półżarówką, jako że z Pomałżem przenieśliśmy się do Świdnicy, a raczej do Żarowa pod Świdnicą. W Poznaniu bywam łikendami, jakby się ktoś usilnie interesował.

- po drugie primo - nie pracuję już u francy w kancelarii - miałam dość, rzuciłam robotę w cholerę i wszystkie diabły, bo nie była warta mojego zdrowia psychicznego. Niech się to wesołe stadko kisi we własnym sosiku - nigdy więcej pracy z prawnikami (bo albo miałam pecha, albo nie trawię tego gatunku ludzi - z małymi wyjątkami), wolę towarzystwo piranii...

- po trzecie primo - więcej kraftuję - trochę haftuję krzyżykami, trochę - o dziwo - szyję (na razie ręcznie, ale Pomałż już wie, co życzę sobie pod choinkę ;), nadal filcuję, biżuteriuję, gotuję, piszę, przyspasabiam się też do masy solnej i dekupażu (ENAPE - szykuj się!)

- po czwarte primo-septimo - wreszcie poszłam na dietę, nie bywam głodna, nie mam doła, nie kusi mnie podjadanie a mam efekty! Ha! Ja wam jeszcze pokażę zgrabną lasencję 'by mua'!

No, będzie tego. Do zobaczenia!

Kolejna duża porcja

2010-07-01T18:46:00.008+02:00

Tak, tak. Znowu się kajam, za takie długie milczenie, ale przecież uprzedzałam, że systematyczność nie jest moją najmocniejszą stroną, prawda?
Za oknem lato w pełni. Po arktycznej zimie i mega długiej wiośnie, słonko wreszcie zaczęło zdrowo przypiekać. Wspominałam, że nie lubię upałów? A wspominałam, że malkontencę? Nie? No, to teraz wspominam.

Lato wpływa na mnie raczej dziwnie. Bo zamiast rozkoszować się dłuuugimi dniami i możliwością przysmażenia się na brąz, wszystko zaczyna mnie złościć. A bo gorąco, a bo duszno, a bo ludzie w tramwaju śmierdzą... A najbardziej na siebie, bo już sama swojego marudzenia znieść nie mogę. Nic tylko nakłaść sobie po pysku :(

Trochę "robię". Chwilami kradzionymi pokątnie, bo mimo, że dni dłuższe, tego czasu wolnego jakoś nie przybywa.

Tak więc:
- coś, co miało być babeczką (mam ostatnio fazę na babeczki), a wygląda raczej jak nadtopione lody :/

Jeżeli ktoś dysponuje tutorialem JAK zrobić filcowane na sucho babeczki/muffinki, dozgonnie wdzięczna będę za udostępnienie.

- coś co miało być wesołym wielorybkiem, a wygląda raczej jak... no... tak wygląda:

Na marginesie, musicie wybaczyć tę tragiczną jakość zdjęć pod względem zarówno technicznym jak i artystycznym, ale z aparatami ja się nigdy nie umiałam dogadać. Mój bracik - owszem, ja - bynajmniej.

- miś, który powędrował do ENAPE, a którego nowa Właścicielka postanowiła chytrze przerobić na dziewczynkę. Jak tylko zobaczę efekty, podzielę się nimi. Póki co, miś w swoim męskim wcieleniu:

- miś, który powędrował do Michelle, a któremu nie zdążyłam pstryknąć fotki, sposiłkuję się więc zdjęciem z Miszelkowego Schowka:

Ponadto nieco kolczyków: Kolory na zdjęciach nijak nie przystają do rzeczywistości i nie mam pojęcia jak to zmienić :(

No... reszta niebawem. Pozdrawiam gorąco.

DM Mi

Kolejne Cukierasy

2010-06-23T13:36:00.003+02:00

Tym razem skusiłam się na cukiery u Anity. Zapisywać można się TUTAJ. Zachęcam, bo apetyczne! No i jestem pierwsza w ogonku :P

No. Obiecuję, że w weekend dodam nowy wpis!!! Autorski :P

Candy u Luli

2010-06-03T19:01:00.003+02:00

Skusiłam się na udział w candy u Luli, hje hje.

Szykuję się też do obszerniejszego wpisu, ale póki co mam tu strajk aparatu :(

Piechotą do lata

2010-05-23T11:06:00.045+02:00

Oj zapuściłam się trochę, jak to zwykle ze mną bywa - jak uprzedzałam systematyczność nie jest moją najmocniejszą stroną. Jednakże patrząc na ilość odwiedzin (haha) i komentarzy (hahahaha) nie czuję jakichś specjalnych wyrzutów sumienia ;)

Selawi jak to mawiają.

Mimo braku znaków życia trochę się na twórczym ugorze mojego życiowego poletka dzieje, czym - niniejszym - chwalę się.

Tak więc po pierwsze - przyszła wiosna. Wiem, dość trudno w to uwierzyć. Patrząc za okno myślę, że Wiosna przybyła nie tyle incognito, ile w pełnym kamuflażu! W piątek rano gotowa byłam przysięgać, że mamy listopad a nie maj!

W ten weekend udało mi się po raz pierwszy tego roku zażyć trochę ogródkowych przyjemności, a i to z przerwami w postaci burz i ulew, nie mniej jednak ogrodowa sobota była bardzo udana.

Jak wiadomo powszechnie - deszczyk majowy sprzyja wzrostowi, a deszczyku jest naprawdę, naprawdę dużo. Wszystko kwitnie!

Rododendron:

Przepiękna azalia:

i przytulona do niej serduszka:

i druga serduszka:

I niezapominajki cudne:

I inne piękności:

A jak coś JESZCZE nie kwitnie, to zabiera się za kwitnienie ;)

Ogród wygląda teraz prześlicznie.

Z daleka:

i z bliska:

A wieczorem było tak:

ahhh....

Po drugie: udała się niespodzianka na Dzień Matki dla mojej Madre.

Niespodzianka PRZED wyglądała tak:

i tak:

Zaś PO wyglądała tak:

A przesympatyczny Pan, u którego kupowałam beczkę (wyrabia ręcznie takież beczki oraz rozmaite wiklinowe cudeńka na miejscu, na giełdzie kwiatowej przy Drodze Dębińskiej) dorzucił "na szczęście" takiego cudnego grzybka:

DO prezentu dołączona była jeszcze Roma, o której poniżej. Dar został przyjęty i zaakceptowany ;)

Po trzecie: robię rzeczy

Kwiatuszki, na które tutka zamieściła w sieci Miszelka:

Filcaki

Wcześniej nie było ku temu okazji, więc przy prezentacji Nowego, mam przyjemność przedstawić Misiowe Trio.

Feliks: Feliks, czyli szczęśliwy, jest pierwszym misiem, który pojawił się na moim biurku. Ma 65mm wzrostu i piękne zielono-fioletowo-turkusowe ciałko. Ze względu na szczęście, które reprezentuje, Felix zostaje ze mną.

Depresyjny Emo - miś jak widać jest czarny i ma grzywkę. Do tej pory się nie przedstawił, ale obiecał, że nie będzie się ciąć. Emo-miś powstał na zamówienie mojej N i u niej zamieszka, kiedy do parki pojawi się Miś-metal.

i Nowy, moje dzieło sprzed tygodnia. Zdradzę Wam, że nowy ma na imię Kleofas i stanie się dla kogoś dniomatkowym prezentem. Miś w kolorze turkusowo-pomarańczowo-żółtym ma za zadanie energetyzować kolorami.

Jerzyk:

Owoc deszczowego popołudnia:

Żółwik: ma na imię Bonifacy i został wykonany z podpuszczenia Qlkowej na festyn w Zielonej Górze.

Roma - jest Panią Żabową. Dołączona została do prezentu dla mojej Madre i zamieszka w Jej pokoju. Namęczyłam się nad nią. Uffff.

No... póki co to wszystko. Mam nadzieję, że zrehabilitowałam się w oczach Sieci za tak długie milczenie. Obiecuję poprawę.

Buziaki
DM Mi.

Poweekendowo - Majowo

2010-05-03T20:47:00.002+02:00

Właśnie wróciliśmy z PoMałżem* (zwanym też J.) ze zlotu. Zlot nosił nazwę Wartburg Radikalz deLuxe 2010 i - jak sama nazwa wskazuje - był zlotem miłośników samochodów marki Wartburg. Zlotowisko mieściło się niedaleko Łodzi, w miejscowości Wiśniowa Góra, na terenie ośrodka GOSIR "Relax". Zjawiło się 47 załóg Wartburgów z całej Polski, ponadto 1 załoga z Niemiec, 1 załoga z Francji oraz kilkoro przyjaciół odmienną flotą :)

Nasz Żółty Szerszeń - występujący jako Załoga 39 - spisał się dzielnie, nie prezentując w drodze żadnych niedomagań czy zapaści (miła odmiana, w stosunku do Zlotu w Eisenach 2 lata temu, kiedy to w drodze powrotnej wyprzedziło nas własne przednie lewe koło LOL).

To nasze autko.

A to Mi z PoMałżem i autkiem.

Było całkiem miło, zobaczyliśmy starych przyjaciół, poznaliśmy kilka nowych osób, odpoczęliśmy w domku w lesie i nie zjadły nas komary. Aż żal było wracać :(
A od jutra do pracy heh...

* PoMałż - potencjalny małżonek :D

A tutaj link do apetycznego Candy u Zuzy (Myosthis)

Nowe boje

2010-04-28T14:33:00.001+02:00

Dzisiaj malutko, bo czas goni. Znalazłszy po wielkich wykopaliskach foremki do pierniczków, postanowiłam wypróbować filcowanie płaskie. Oto efekt: świnka (która wygląda jak krzywy dzik) i łoś (który wygląda jak musztardowy łoś z guzikami zamiast oczu i krzywym uśmiechem) LOL!

A także częściowo wykonana żaba (powrót do filcowania przestrzennego) - jeszcze nie dokładnie taka, jaką sobie wymarzyłam, ale wydaje mi się, że całkiem sympatyczna.

Z innych radości: przyszedł dzisiaj mój pierwszy stempelek - paprotka. Ładniejsza niż na zdjęciach. Jeżeli uda mi się wyprodukować coś z jej udziałem, nie omieszkam się tym faktem podzielić ;)

Witajcie w mojej bajce!

2010-04-26T10:41:00.001+02:00

Odkąd pamiętam, czyli mniej więcej od czasu, kiedy byłam trzyletnim usmarkańcem, pokutowała we mnie potrzeba twórczego uzewnętrzniania się. A wszystko przez ten mój pogięty zmysł estetyczny. Bo zdarzało mi się i wyć z zachwytu nad graffiti w przejściu podziemnym i umierać z podziwu nad pięknym zdjęciem.

Ja już jakoś szczególnie młoda nie jestem, prawie trzydziecha na karku, powinnam spełniać się zawodowo i dzieci bawić (najlepiej własne), ale jakoś tak mi się życie poskładało, że do spełniania daleko, a dzieci nijak na horyzoncie nie ma. Za to dusza - nazwijmy ją - artystyczna, coraz bardziej mi się rwie do robienia (tworzenie to byłoby za dużo powiedziane) czegoś, najlepiej ładnego.

Duszę powstrzymywało, niemal przez trzy dekady, ciało obarczone niezgrabnością i nieporadnością manualną, czyli syndromem dwóch lewych rąk i paskudny rozumek twierdzący, że jednak beztalencie. Utwierdzona w przekonaniu o własnej talentowej ułomności dusza siedziała sobie cichutko w przydużym mieszkanku i studiowała nudy, nie udzielała się towarzysko, pracowała beznadziejnie i mało twórczo. I stało się, że pewnego dnia ułańska fantazja własna, wyraziła chęć posiadania bransoletki. Kolorwej, ze srebrnymi wstaweczkami i najlepiej z dyndadełkami. Ponosiłyśmy się z duszą po sklepach i okazało się, że bransoletki i owszem, jeno tylko na patykowate łapki chudych dziewczątek, a nie męsko duże i robotniczo obfite łapsko posiadane przeze mnie.

Fantazja trzeszczała w szwach i wyła, że chce, że zaraz, że już! Dla świętego spokoju kupiłam więc na allegro koraliki, wstaweczki, dyndadełka i inne potrzebne akcesoria i zasiadłam do roboty. Co ja się przy tym naklęłam to moje. Druciki nie skręcały mi się tak, jak powinny, koraliki rozsypywały z maniaka godną regularnością, całość nie chciała do siebie pasować, a nad zapięciem to autentycznie ryczałam ze złości. Rzucałam robotę w cholerę chyba ze dwadzieścia razy, a fantazja wyła swoje.

I uwyła wreszcie. Zrobiłam bransoletkę, nie tak piękną co prawda, jaka mi się marzyła, ale myślę, że całkiem przyzwoitą i - co najważniejsze - na mój niedźwiedzi nadgarstek pasującą. Że bransoletka do niczego nie pasowała, dorobiłam do niej kolczyki, z których byłam ogromnie dumna.

Jak teraz na nie patrzę, to śmiać mi się chcę, że cieszyłam się z takiego barachła, nie mniej jednak, do dzisiaj noszę je z sentymentem wręcz gigantycznym. Bo te moje kolczyki i bransoletka udowodniły, że nawet z takimi rękami jak moje można coś zrobić. I się zacięłam.

W zeszłym miesiącu pękło 500 par kolczyków jakie zrobiłam. Żałuję, że nie dokumentowałam ich
fotograficznie, tylko od razu szły w ludzi. Mnóstwo rozdałam, trochę udało mi się sprzedać. Nieważne, że są wzorniczo proste, że czasem wykonawczo trochę krzywe, ale są moje - robienie ich sprawia mi teraz autentyczną przyjemność.

No i od kolczyków się zaczęło, potem zakochałam się w filcu. Miłość to dość krótka - kilkutygodniowa. Miałam zarezerwowany kurs filcowania, ale wypadł mi niemal miesięczny pobyt w szpitalu i na niego nie dotarłam.

Znalazłam za to filcowe tutki na blogu Oli Smith i na ich podstawie zaczęłam z zestawem startowym Krainy Filcu. Póki co zrobiłam kilka kuleczek, dwie pary kolczyków i dwa dość zgrabne misie (znaczy wydaje mi się, że dość zgrabne) i nie zamierzam na tym poprzestawać.

Z góry uprzedzam, że regularność nie jest moją najmocniejszą stroną, ale postaram się w miarę systematycznie tu zaglądać i komentować moje postępy – o ile takowe wystąpią ;)

Cóż dodać więcej – bawcie się dobrze!